Ter gelegenheid van de release van drie klassiekers door regisseur Jacques Demy, is het de moeite waard om opnieuw te kijken naar de bijzondere samenwerking tussen Demy en Catherine Deneuve.
Les Parapluies de Cherbourg keert in een gerestaureerde versie terug naar het grote doek ( o.a. te zien tijdens “Vive le Cinéma”- Film By The Sea te Vlissingen (11 – 20 september 2026, alsmede Les Demoiselles de Rochefort en Peau d’âne) Samen tonen deze films hoe Demy muziek, kleur, melancholie en sprookjeslogica gebruikte om herkenbare menselijke verlangens groter dan het leven te maken.
Les Parapluies de Cherbourg
Les Parapluies de Cherbourg uit 1964 is misschien Demy’s meest beroemde film. Het verhaal draait om Geneviève, gespeeld door Catherine Deneuve, die verliefd is op de jonge automonteur Guy. Wanneer Guy 2 jaar naar de oorlog in Algerije wordt gestuurd, komt hun liefde onder druk te staan. De film is bijzonder omdat alle dialogen gezongen worden op muziek van Michel Legrand.
De film won in 1964 de Gouden Palm en kreeg meerdere Oscarnominaties. Deze release laat vooral zien hoe krachtig de combinatie van felle kleuren, muzikale herhaling en emotionele terughoudendheid nog altijd werkt. Daarnaast is de thematiek nog steeds herkenbaar is (oorlog, ongehuwd zwangerschap, bourgeoisie…)
Les Demoiselles de Rochefort
In Les Demoiselles de Rochefort uit 1967 kiest Demy voor een zonniger toon. Catherine Deneuve speelt Delphine, naast haar echte zus Françoise Dorléac als Solange. De twee zussen dromen van liefde, kunst en een toekomst buiten Rochefort. De film is een opgewekte musical met muziek van Michel Legrand en met Gene Kelly in een belangrijke rol. Waar Les Parapluies de Cherbourg vooral draait om gemis en onherroepelijke keuzes, viert Les Demoiselles de Rochefort toeval, beweging en verlangen. Toch blijft ook hier een ondertoon van kwetsbaarheid aanwezig: de personages lopen elkaar voortdurend net mis, alsof geluk altijd één straat verderop ligt.
Peau d’âne
Peau d’âne uit 1970 verplaatst Demy’s stijl naar het domein van het sprookje. De film is gebaseerd op het verhaal van Charles Perrault en toont Catherine Deneuve als een prinses die haar koninkrijk ontvlucht, geholpen door de Fee van de Seringen. Demy combineert het klassieke sprookje met een uitgesproken pop-esthetiek uit de jaren zestig. De film is kleurrijk, fantasierijk en soms bewust vreemd. Juist daardoor wordt hij meer dan een kinderfilm: achter de kostuums, liedjes en magie schuilt een verhaal over vrijheid, identiteit en ontsnapping aan opgelegde rollen. Ook deze film wordt gepresenteerd als een betoverende musical vol fantasie, humor en visuele inventiviteit.
De release van deze drie films maakt duidelijk waarom het werk van Jacques Demy nog steeds aanslaat. Zijn films zijn niet alleen nostalgisch of mooi vormgegeven; ze laten zien hoe muziek en kleur kunnen uitdrukken wat personages niet gewoon kunnen zeggen. Catherine Deneuve vormt daarbij een belangrijk middelpunt: in deze films verschijnt zij telkens anders — als jonge geliefde, dromende danseres en sprookjesprinses — maar steeds binnen een wereld waarin romantiek tegelijk betoverend en pijnlijk kan zijn. Wie deze films nu opnieuw ziet, ontdekt levendige cinema die nog altijd fris, muzikaal en emotioneel overtuigend is.
Door Willem Millenaar
