Les Matins merveilleux, het speelfilmdebuut van regisseur Avril Besson, opende Vive le Cinéma 2026 in Vlissingen met precies het soort film dat een festival op gang kan brengen: lichtvoetig van toon, maar niet lichtzinnig; warm van kleur, maar met een melancholische onderstroom. 

De Franse film volgt Charlie, die na het overlijden van haar grootmoeder in haar Twingo naar Zuid-Frankrijk rijdt met een stapel oude disco-lp’s. Die muzikale erfenis brengt haar niet alleen bij Titou, een dromerige wijnhandelaar die herinneringen aan haar moeder bewaart, maar ook bij Marina, een vrijgevochten vrouw die in een pizzeria aan de Middellandse Zee werkt.

Wat begint als een roadmovie over verlies, groeit uit tot een tedere film over opnieuw leren bewegen. Letterlijk, want disco is hier meer dan nostalgische versiering: de muziek geeft het verhaal ritme, brengt lichamen in beweging en laat personages zeggen wat ze met woorden nog niet kunnen. Besson gebruikt de zuidelijke kust niet als ansichtkaart, maar als tussenruimte: een plek buiten het gewone leven, waar mensen kunnen dwalen, botsen, dansen en voorzichtig dichter bij zichzelf komen.

India Hair geeft Charlie een mooie mengeling van onbeholpenheid, koppigheid en kwetsbaarheid. Raya Martigny brengt als Marina energie en raadselachtigheid, zonder dat het personage tot symbool wordt gereduceerd. 

Éric Cantona is verrassend raak als Titou: een man die met zijn herinneringen leeft en in de dans een vorm van troost vindt. Samen dragen zij een film die niet afhankelijk is van grote dramatische wendingen, maar van kleine verschuivingen in vertrouwen, aandacht en nabijheid.

De charme van Les Matins merveilleux schuilt juist in die bescheidenheid. Niet alles wordt uitgesproken, niet elke wond wordt gladgestreken, en niet elke ontmoeting krijgt een keurige conclusie. 

Soms voelt de film daardoor wat losjes, alsof scènes op sfeer meer dan op noodzaak drijven. Maar die losse vorm past ook bij het verhaal: Charlie rijdt, zoekt, luistert en ontdekt dat rouw niet verdwijnt, maar kan veranderen wanneer iemand anders naast je begint te lopen — of te dansen.

Kortom: een gevoelige en swingende Franse debuutfilm die rouw, romantiek en vriendschap met lichte hand verbindt. Niet perfect strak, wel oprecht, muzikaal en hartverwarmend.

Willem Millenaar