De Franse muziekfavorieten van Tess

Geen reacties

Deze nieuwe rubriek is een vervolg op de populaire rubriek: De Franse favorieten van… Een rubriek waarin men beschreef welke Franse producten favoriet zijn. Eind 2020 deed ik een oproep voor deze nieuwe rubriek en het aantal inzendingen was ook weer net als bij de vorige rubriek overweldigend. Leuk om te zien en lezen wat de Franse muziekfavorieten zijn van anderen. Misschien herken je ze allemaal maar er zijn er misschien ook bij die je nog niet kende. Laat je inspireren en luister naar de Franse muziekfavorieten van Tess Merlot.

Tess Merlot (echte naam Tess van der Zwet, 1990) is zangeres, songwriter en chansonvertolkster. Haar liefde voor Franstalige muziek begon toen ze voor het eerst Jacques Brel hoorde. Het was liefde op het eerste gehoor: het grote grasduinen in de eindeloze hoeveelheid liedjes van het chansongenre was begonnen. Tess’ eerste single ‘Mon Paris’ mocht ze in 2019 meteen in een uitverkochte grote zaal van Paradiso ten gehore brengen en gemotiveerd door de goede reacties brengt ze in de zomer van 2021 haar eigen album uit: ‘Laissez-moi’. Tess Merlot is te volgen op alle sociale media en op www.tessmerlot.com.

1. Charles Aznavour – Non, je n’ai rien oublié
Verhalen van oud-geliefden die elkaar jaren later weer tegen het lijf lopen, zijn vaak verteld,
maar nooit zoals Aznavour het deed. Het terugkerende en geruststellende Non, je n’ai rien oublié is het enige anker in een sneeuwbaleffect van emoties die elke laag in het verhaal met zich meebrengt. Het overweldigt me keer op keer, steevast eindig ik met tranen in mijn ogen, niet van blijdschap of verdriet, maar van gevoelens die zich niet laten definiëren. Nooit eerder had ik zoveel moeite met het omschrijven wat een nummer met me doet, dus laat ik het verder ook maar niet proberen. Ik gun het iedereen een nummer te hebben dat hen zo tot elke vezel roert.

2. Angèle – Balance ton quoi
Het barst in de wereld van het seksisme. Het is zelfs zó normaal, dat het me soms niet eens opvalt en ik me later pas realiseer wat er nu eigenlijk echt gebeurde. Toen de Belgische Angèle het nummer Balance ton quoi uitbracht, heb ik hem misschien wel twintig keer achter elkaar geluisterd- en de videoclip stuk gekeken. Eindelijk had iemand perfect in woorden, muziek én beeld weten te vangen hoe seksistisch onze maatschappij nog altijd is. Gebracht met de nodige humor uiteraard. Verder is het gewoon een steengoede track, waarvan ik nog altijd hoop dat deze de Nederlandse grens weet over te steken en de harten van jongeren weet te stelen. 

3. Jean Ferrat – Aimer à perdre la raison
Dit liedje heeft eigenlijk geen uitleg nodig. Zoveel van iemand houden dat je af en toe je verstand verliest is helemaal oké. Uiteindelijk is de liefde toch het mooiste wat er is? Of het nu voor een geliefde of een naaste is. Daar verlies ik graag mijn verstand zo nu en dan voor. De melodie, de tekst, de stem van Ferrat: dit chanson is een absolute voltreffer.

4. Zaz – Demain, c’est toi
Op het moment van schrijven ben ik 31, en om mij heen is een meedogenloze babyboom gaande. Vriendinnen van vroeger, nieuwe vriendinnen, buurmeiden, vage kennissen: iedereen lijkt opeens wel een kind te verwachten. En ik? Ik zit nog vol in mijn muziek, mijn leven met mijn studerende vriend, mijn lang-leven-het-jong-zijn-leven en ben nog helemaal niet ‘klaar’ voor die stap. Maar ik zie mezelf ook niet kinderloos. Geloof me, mijn gedachten hierover draaien overuren. Toen Zaz haar single Demain, c’est toi uitbracht, waarin ze fantaseert over de dochter die ze ooit hoopt te krijgen en haar een prachtig leven wenst, was ik diep geraakt. De clip maakte het nóg visueler. Mijn kinderwens is nog altijd niet heel erg concreet, maar dit nummer weet een onmiskenbaar moedergevoel in mij naar boven te brengen.

5. Serge Reggiani – Dessin dans le ciel
Er zijn zoveel liedjes van Serge Reggiani die ik zou kunnen aanwijzen als ‘een favoriet’. Uit zijn repertoire een absolute favoriet moeten kiezen, is zó moeilijk, omdat alles liedjes zo dicht bij elkaar liggen. Toch is er één melodie die zich bijna dagelijks aan me opdringt. En het is niet eens een heel liedje. Het is meer een voordracht en chanson in één. In Dessin dans le ciel beschrijft hij vanuit het heelal de weg naar daar waar hij zich thuis voelt. Dat is al een fantastische performance op zich, maar de melodie en tekst die daarna volgen, zijn van ongekende klasse. Duurde het maar langer. Was het maar een volwaardig liedje van een paar minuten. We moeten het doen met vijftig seconden. Vijftig seconden in het universum van Reggiani.


Volg Tess Merlot op Facebook, Instagram, Youtube of Twitter (/tessmerlotmusic) of via Spotify. 

Wil jij ook een keer met je Franse muziekfavorieten in deze rubriek? Stuur dan een mail naar vanfransebodem@gmail.com  en laat ons weten wat jouw 5 favorieten Franse muzieknummers zijn.

Volg Van Franse bodem op FB en Instagram of geef je emailadres door via volg het blog voor nog meer Van Franse bodem tips.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s