Tijdens “Film By The Sea” in Vlissingen (12 – 21 september 2025) heeft Willem Millenaar het genoegen gehad om maar liefst 23 Franse en/of Franstalige films te zien. De komende periode zal hij enkele van die films er uitlichten en hier beschrijven. 

De film die hij er nu gaat uitlichten is “Des preuves d’amour”. Een gevoelige film die eerder dus vertoond werd tijdens Film By The Sea en nu draait tijdens Tapis Rouge Amsterdam.

Inleiding

De Franse film “Des preuves d’amour” uit 2025 is een ontroerend drama dat zich richt op de uitdagingen en schoonheid van queer ouderschap. De regisseur, wiens stijl doordrenkt is van subtiliteit en emotie, weet een prachtig emotioneel verhaal te vertellen over liefde, identiteit en familie. Het onderwerp is in Nederland en Europa zeer actueel, en de film weet de nuances van queer ouderschap treffend te vangen.

Plot en Thematiek

Het verhaal volgt het leven van twee vrouwen, Camille en Aurélie, die samen een kind willen opvoeden. De film begint bij hun prille relatie, vol hoop en idealisme, maar al snel worden ze geconfronteerd met de (Franse) bureaucratie en sociale vooroordelen rondom niet-traditioneel ouderschap. Wat deze film bijzonder maakt, is de manier waarop hij de dagelijkse realiteit van een regenbooggezin in beeld brengt: van het invullen van formulieren waar “vader” en “moeder” verplicht zijn, tot de eerste schooldag van hun dochter, waarbij het gezin opvalt tussen de andere ouders.

De regisseur heeft gekozen voor een intieme vertelstijl, waarbij de camera dicht op de personages zit en hun emoties en twijfels voelbaar zijn. De film laat zien dat ouderliefde niet gebonden is aan gender, en dat de uitdagingen waarmee queer ouders te maken krijgen universele thema’s raken zoals acceptatie, geduld en doorzettingsvermogen.

Queer Ouderschap

“Des preuves d’amour” is een krachtig pleidooi voor inclusiviteit. De personages zijn levensecht en complex, zonder te vervallen in stereotypen. Camille en Aurélie worstelen niet alleen met externe obstakels, maar ook met hun eigen onzekerheden: ben ik een goede moeder? Word ik geaccepteerd door de familie van mijn partner? Deze vragen geven de film extra diepgang.

De film toont ook de bredere gemeenschap rondom het stel, waaronder vrienden die zelf ook queer zijn, en familieleden die moeten wennen aan een nieuwe definitie van ouderschap. Opvallend is het gebruik van Franse uitdrukkingen en humor, die het verhaal lucht geven zonder het onderwerp te bagatelliseren. Het geheel voelt authentiek en herkenbaar, mede door de subtiele verwijzingen naar actuele discussies in Frankrijk over adoptierecht en gelijkheid.

“Des preuves d’amour” heeft in Frankrijk en daarbuiten veel losgemaakt. De film draagt bij aan het maatschappelijke debat over queer ouderschap en roept op tot meer acceptatie en wettelijke gelijkheid. Voor Nederlandse kijkers is de film een spiegel en een inspiratiebron, zeker gezien de vooruitstrevende houding die Nederland vaak inneemt op het gebied van LHBTI+ rechten.

Conclusie

Naar mijn mening is deze film een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in moderne gezinsvormen, maatschappelijke verandering en menselijke verhalen. 

“Des preuves d’amour” laat zien dat liefde vele vormen kent, en dat ouder zijn vooral draait om zorg, betrokkenheid en openheid. De film weet te raken zonder sentimenteel te worden en zet aan tot nadenken – niet alleen over ouderschap, maar ook over de samenleving als geheel.

Een gevoelige film die eerder vertoond werd tijdens Film By The Sea september 2025 te Vlissingen en nu draait tijdens Tapis Rouge Amsterdam

• ****

Willem Millenaar